آبی بی انتها

.: نزول فرشته ها :.

msrt — Fri, 18 Jul 2008 20:16:18 GMT

دسته دسته آدمهایی با ساکهای پر بزرگ و سنگین از خیابون رد می شن.

زن و مرد. دختر و پسر. پیر و جوون.

یکیشون نشست کنار دستم. همه حواسم بهش بود. هر از گاهی که چشمش به همچین آدمهایی می افتاد، لبش رو می گزید و چونه اش می لرزید.

فرشته ها دسته دسته ریختن تو خیابون. خدایا، به دعاهاشون، به گریه هاشون، به حالشون. به گرسنگیشون. خدایا به اینها ما رو ببخش.

یه چیزی تو گلومه داره خفه ام می کنه.

خدایا، خدایا یه چیزی تو گلومه می خواد خفه ام کنه...

*

msrt — Wed, 09 Jul 2008 20:29:18 GMT

.: نوری تا ابدیت :.

msrt — Mon, 07 Jul 2008 19:55:18 GMT

چیزی که تو گروه آریان جذبم می کنه تا کارهاشون رو دنبال کنم، شعرهاشونه. شعرهایی که به شدت توش از طبیعت استفاده شده. شعرهایی که مملو از عبارات مثبت و شاده.

تولد نرجس، سیما یه سورپرایز به عنوان هدیه احساسی آورد که خیلی به هممون چسبید. کلیپ جدید گروه آریان بود با همکاری کریس دی بِرگ (Chris De Burg). خواننده ای که مهربونی از سر و روش میباره. مثبته و تا اونجایی که می دونم از این آدم نیکوکار خیِّرا هست.

اولین بار فقط دیدم. بار دوم آهنگ رو گوش کردمو بار سوم با نرجس نشستیم گوش تیز کردیم که چی می گه.بعد از کلی تلاش و تصحیح غلطها با "ایران ترانه"، نتیجه اینیه که می بینین و می شنوین.

هدیه ای احساسی به شماها که همیشه بهم لطف دارین

***

نوری تا ابدیت را بشنوید

***

There are those who think that love comes

With a lifetime guarantee

But we know from those around us

That this may not always be
it's the simple things

That comes between

A father and a son
But when they try to talk

The knives are out

Before they have begun

Well
that was me

And I have seen

shines for eternity the light
Because I learned to say the words I love you
ببین چه قلبایی شکستن
توی دست روزگار
ببین چشمایی رو که گشتن
پی نوری موندگار
از عشق و باور باید که آخر
بشن لبریز دلامون
یه روزی هر جا پُر بشه دنیا
از طنین صدامون
پس بیا با هر زبون
تو هم بخون
بخون عاشقونه کنارم
فریاد بزن بگو
دوست دارم
And this endless road that we are on

Just keeps on going round

But there's one destination that always is here to be found
so

come with me
با من بیا
You will see
تو هم ببین
light that shines for eternity The
Be strong and learn to say the words I love you
فریاد بزن بگو
دوست دارم
The words
I love you
دوست دارم
words The
I love you

ترجمه:

بعضی ها هستن که فکر می کنن عشق میاد

با ضمانتی مادام العمر

اما یاد می گیریم از اونایی که اطراف ما هستند

که ممکنه همیشه اینطور نباشن

این یه چیز خیلی ساده اس

که بین یک پدر و پسر بوجود میاد

اما وقتی می خوان با هم حرف بزنن

چاقوها کنار می روند

قبل از اینکه حرف زدن شروع کنند

خب

من بودم

و دیدم

نوری را که تا ابدیت می درخشد

چونکه من یاد گرفتم که بگم "دوست دارم"

ببین چه قلبایی شکستن
توی دست روزگار
ببین چشمایی رو که گشتن
پی نوری موندگار
از عشق و باور باید که آخر
بشن لبریز دلامون
یه روزی هر جا پُر بشه دنیا
از طنین صدامون
پس بیا با هر زبون
تو هم بخون
بخون عاشقونه کنارم
فریاد بزن بگو
دوست دارم

و این یه جاده بی پایانه که توش هستیم

فقط به راهت ادامه بده

پس

با من بیا

تو هم ببین

نوری را که تا ابدیت می درخشد

قوی باش و یاد بگیر که بگی دوست دارم

فریاد بزن بگو

دوست دارم

کلام

دوست دارم

.: سال روز :.

msrt — Sun, 06 Jul 2008 22:10:18 GMT

.: تنهائی مقدس :.

msrt — Tue, 01 Jul 2008 17:46:18 GMT

@ جوجه برق رو روشن کرد، می دونست اونجام. خیلی گشت تا پیدام کرد. تو تاریکی نشسته بودم. اومده بود حرفی بزنه اما دید شرایط مناسب نیست، حرفش رو عوض کرد:"خالـــه تنهائی ای؟" خنده ام گرفت :"آره خاله تنهائی ام". گفت: "می خوای پیشت باشم تنهائی نباشی؟" بغلش کردم "نه عزیز دلم"

با این حال نرفت. رفت از تو اتاقم شمع رو آورد با اینکه می دونست پرسید :"خاله این چیه؟" به این فکر می کردم که جزغله بچه حالیشه چه جوری باید با یه آدمی که تو تنهایی و تاریکی نشسته برخورد کنه. چی بگه و چه جوری حواسش رو پرت کنه.

قضیه مال یکسال پیش بود.

باز تو همون شرایط اومد پایین، اینبار رفت ماهیشو که مرده بود آورد بریم دفن کنیم. زیر درخت آلبالو خاک رو با بیلچه کنار زدم، یه کرم خاکی پرید بیرون. جوجه از کرم خاکی نمی ترسه. هر سال برای کاشت بنفشه کلی می شینیم باهاشون بازی می کنیم. اومد برش داره نگذاشتم. ماهی رو گذاشتم و کرم رو هم کنارش. از هر دو به خاطر اینکه تنهائی شون رو به هم زدم عذر خواهی کردم و خاک رو ریختم روشون.

@ بلاخره ذخیره کردن متنها با فرمت Word به یه دردی خورد. ماهی، مُسکن، تونل نورانی و رؤیا رو برا نمونه کار بردم. بهتر از اینها که نیستم!

نه!

کاری به کار عشق ندارم!

من هیچ چیز و هیچ کسی را

دیگر

در این زمانه دوست ندارم.

انگار

این روزگار چشم ندارد من و تو را

یک روز

خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا

هر چیز و هر کسی را

که دوستر بداری

حتی اگر که یک نخ سیگار

یا زهر مار باشد

از تو دریغ می کند...

پس

من با همه وجودم

خود را زدم به مردن

تا روزگار، دیگر

کاری به من نداشته باشد

این شعر تازه را هم

ناگفته می گذارم...

تا روزگار بو نبرد...

گفتم که

کاری به کار عشق ندارم!

قیصر امین پور

.: عقوبت سخت :.

msrt — Fri, 27 Jun 2008 22:53:18 GMT

یکی که حرفش رو قبول داشتم، دانایی بود واسه خودش، گفت: "دل شکستن بدترین گناهه. حتی اگر به نظر تو حقش باشه. اگه حلالیت نطلبیدی، اگر جبران نکردی، اگه راضیش نکردی باید بدویی. بدو و بگیر رضایت رو که خدا بد عقوبتی برات در نظر گرفته."

فکر کردم دیدم چندباری دل شکوندم. با دلیل یا بی دلیل.

یکی که اصلاً من حرفی نزده بودم، رفتن از قول من گفتن فلانی فلان حرف رو زده ، بیچاره هم رو ما حساب باز کرده بود یه روز با دل داغون چشم گریون اومد هر چی بلد بود گفت و رفت، منتظر هم نشد من دهن واز کنم دفاع کنم. اما خب اونم از من دلش شکسته، شاید رضایتش با بیان حقیقت بدست بیاد.

یه مورد دیگه هم بود که اون هم باز ناخواسته بود. هر چه کرد و شکوند این دل لامصب مارو دم نزدم. آخرش هم که دم زدم که: "آی یارو دلم رو شکوندی"، دلش شکست و رفت. این رو چی کار کنم؟

یه مورد دیگه هم، توضیحی براش ندارم. شرمنده اش هستم چون هنوزم که هنوزه یاد می کنه. اما خب به جان عزیزش، من قصد دل شکستن نداشتم. من گفتم بسه دیگه. تموم نکرد، گذاشتم رفتم، دلش شکست. خب آدما چرا دلشون رو می گذارن جایی که بیفته بشکنه. باید برای لیوانی که لبۀ کابینت بوده و باد زده شکونده من جواب بدم؟

تا بتونم، سعی می کنم نیش و کنایه هم نزنم. البته بگم ها، چون رک هستم، بعضی ها ناراحت می شن، اما دل شکسته نه، یعنی فکر نمی کنم. دیگه به خاطرم نمیاد. یعنی اگر بوده متوجه نشدم، آها دل سیما رو هم هفته پیش شکوندم سر اطو. ازش هم عذرخواهی کردم. اونم بزرگواری کرد بخشید. ولی جدی دیگه به خاطرم نمیاد. می گم اگر هم بوده من متوجهش نشدم. وگرنه اقدام می کردم. این سه مورد هم به خاطر اینکه ارتباطی دیگه نبوده همینجور مونده، وگرنه با تمام غروری که دارم از این مورد نمی گذرم، عذر خواهی رو می گم.

به هر حال، شاید اینجا جای مناسبی باشه برای طلب حلالیت.

به خاطرحفظ آبروم، نمی تونم بگم این بالایی ها کی هستن. فکر کنم هر کدوم خودشون متوجه بشن. ان شاء الله.

آیا حلال می کنید من را؟

آیا می بخشید من را؟

آیا باز هم از من دلگیری ای در شما هست؟ اگر آری چه کنم دلتان راضی شود؟

***

توجه!:

در ضمن، کسی اینجا هست جز این مواردی که نام بردم، دلش رو شکونده باشم؟

لوس بازی نکنین ها. جدی.

این پست خیلی جدیه. متوجه باشید.

عقوبت سخت!

پی نوشت:

ü جانِ عزیزاتون فکر نکنین من خیلی آدم باحالیم. با صفا و این حرفا. من یه آدمم با یه عالمه فکر و دلمشغولی، که ایناس.

ü امیدی به امرداد نیست. این نیز می گذرد بدون هیچ تغییری در خیلی چیزها. شاید هم بهتر باشد. شاید.

ü Sense less ام.

.: بدون شرح :.

msrt — Fri, 20 Jun 2008 12:30:18 GMT

دست عشق از دامن دل دور باد!

می توان آیا به دل دستور داد؟

می توان آیا به دریا حکم کرد

که دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود: ایست!

باد را فرمود: باید ایستاد؟

آنکه دستور زبان عشق را

بی گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می دانست تیغ تیز را

در کف مستی نمی بایست داد

یه سری آدمها در بود و نبودشون به آدم خیر می رسونن. یکی شون همین قیصر امین پور خودمونه که الهی نور به قبرش بباره. الهی همین حالا با بهترینها همنشین بشه. الهی الهی.

بهم کمک کرد تا جوابم رو پیدا کرد. ملاحظه که می کنید. در رابطه با دوتا پست قبل.

ماجرا از اونجا شروع شد که این مدت به هر کی بر خوردم یه "سیلور من" بود. با چندتا دونه دستور العمل کاری و بدون هیچ گونه احساسی. دیدم "سیلور من" بودن سخته. خیلی سخته. برای همین امروز خدا رو هزاران بار شکر می کنم. من اگه دلی که همش بسوزه و آب بشه و بگیره و تنگ بشه و بخواد و نخواد و متنفر باشه و عاشق و ... نداشته باشم که می شم "سیلور من". من خودم باید به این نتیجه می رسیدم، همون چیزهایی که بعضیهاتون گفتین، و رسیدم.

می دونین اگر خدا بهم نداده بود اون دلی که همش بسوزه و آب بشه و بگیره و تنگ بشه و بخواد و نخواد و متنفر باشه و عاشق و ... برای رسیدن به دل مطمئن، باید تمام این راه رو طی می کردم؟!

نکته: حالا نصف راه رو اومدم.

خدایا نامه:

خدایا اگر می خوای به هر کی دلی که همش بسوزه و آب بشه و بگیره و تنگ بشه و بخواد و نخواد و متنفر باشه و عاشق و ... بدی، خیلی زود بهش بفهمون که به دردش میخوره. الهی الهی.

پی نوشت:

v در اینجا از رضوان تشکر می کنم. خودش نفهمید. اما کمک خوبی برای به هوش اومدنم بود. ازش بخاطر "لعنت" ِ شوخی عذر می خوام. خدا عمر و عزتش بده.

v دهلاویه بسیار زیبا و سرسبزه. ساکنینش ایرانی های عرب زبان هستن. گرمن گرم. بدجور زمان جنگ کمک بودن. به خاطر زبانشون و موقعیتشون. یه داستان از یه پیرزن شنیدم که 6-7 تا عراقی رو اسیر کرده بود و به بچه های شهید چمران تحویل داده بود. پس دلیر هم هستند. دهلاویه بنایی داره مثل مقبره ابن سینا، با مقیاس خیلی کوچکتر. یعنی شاید اصلاً ربطی هم نداشته باشه، اما من تو نگاه اول به یاد اونجا افتادم، و این بنا بالای محل شهادت دکتر چمران ساخته شده که می ره به اوج. به آسمان.

v سارا از بچه های قدیم اینجا بود، وبلاگش رو بست. تا چند وقت پیش هم با هم در ارتباط بودیم اما اون سرش شلوغه و ناخواسته ارتباطمون قطع شده. یه برادر داشت به اسم مصطفی اما همیشه " چمران " صداش می کردن. می گفت مادر پدرش به شهید چمران خیلی علاقه داشتن. از این موردها کم نداریم. مثل اکثر پسرهای متولد 60-61 یه روستای کردستان که محل فعالیت شهید ناصر کاظمی بوده، اسم پسرهاشون رو ناصر می گذاشتن. در حالی که اسم مرسومی نیست بین کردها. یا محمد حسین که شهادت شهید بهشتی به دنیا اومد. یا روح الله که 12 بهمن به دنیا اومدو غیره و غیره.

.: برخورد :.

msrt — Tue, 17 Jun 2008 16:39:18 GMT

ردیف مغازه ها داشت تموم می شد، ما هم هی ویترینها رو نگاه می کردیم بلکه چیزی که مد نظرمونه رو پیدا کنیم. یه آن تو جمعیتِ رو به رو، یه کلاهِ نمدی جلب توجه کرد. همونجور نگاهمون به کلاه نمدی موند تا صاحبش نزدیک و نزدیک تر شد و از کنارمون رد شد و ما همچنان غرق تماشاش بودیم.

یه پیر مرد بلند قامت، با کلاه نمدی که آرمی طلایی روش بود و لباس یک دست سفید که بلند قامت تر نشونش می داد. ریش بلند سفید تمیز، با تبر زین و کشکول. همه چیزش در نهایت عالی تمیز و مرتب بود. ازمون دور، و در جمعیت گم شد، بدون کلمه ای حرف، به هم نگاهی با درصد بالای تفهیم کردیم، که از هر جمله ای کامل تر بود.

بعد دقت کردیم دیدیم هیچکی بهش توجه نمی کنه، با اینکه خیلی جلب توجه می کرد. من درویش زیاد دیدم، هیچکی مثل این نبود.

اول شک کردیم ولی بعد مطمئن شدیم درویش مصطفی نیست چون هیچ نگفت :

" یا علی مددی"

پی نوشت:

خب که چی؟

هیچی همینجوری. باحال بود خب. یاد خاطرات و این حرفها.

.: دل واره :.

msrt — Thu, 12 Jun 2008 11:59:18 GMT

آقا یک کلام ختم کلام.

دیگه خسته ام از دلم. دیگه خسته ام از حسهای غلیظم. محبت و علاقه و لطف و نفرت و حرص و غیره و ذلک.

کاش کاش. ای خدا کاش به جای این دل بهم یه دل مطمئن می دادی . من دلی که همش بسوزه و آب بشه و بگیره و تنگ بشه و بخواد و نخواد و متنفر باشه و عاشق و این مسخره بازیا نمی خوام. این رو ازم بگیر. به جاش یه دل مطمئن بهم بده. خب؟؟؟

پی نوشت: واسه همینه که هر وقت به یادم میاد هزار بار به مامان اینها می گم، می گم اگه یه روز مرگ مغزی شدم همه جونم رو بدین بره جز دلم. این دل واسه خودم کاری نکرد. توش یه عالمه چیزهایی هست که نه به درد دنیای کسی می خوره نه آخرتش. تپش الکی هم که به درد نمی خوره.

تپش. خدایا ناشکریم رو ببخش. اما خسته ام. درکم کن.

.: نیکی :.

msrt — Sun, 08 Jun 2008 21:03:18 GMT

یه روز نهج البلاغه رو ورق می زدم، چشمم افتاد به یه جایی وصیت امام علی علیه السلام بود به امام حسن علیه السلام در نامۀ 31 "ضرورت توجه به معنویات". خیلی به نظرم جالب اومد. نوشته بود:

"...

اول هر چیزیست که آغاز ندارد، و آخر هر چیزیست که پایان نخواهد داشت، برتر از آن است که قدرت پروردگاریِ او را فکر و اندیشه درک کند. حال که حقیقت را دریافتی، در عمل بکوش آن چنان که همانند تو سزاوار است بکوشید، که منزلت آن اندک، و توانایی اش ضعیف، وناتوانایی اش بسیار، و اطاعت خدا را مشتاق، و عذابش ترسان، و از خشم او گریزان است، زیرا خدا تو را جز به نیکوکاری فرما نداده، و جز از زشتی ها نهی نفرموده است. "

درست نمی دونم از کی، از اون موقع یا قبل ترش یا بعد ترش، آدمهایی رو می بینم که نیکی می کنن، میخ از وسط خیابون بر می دارن، سپر تیز ماشینها رو خم می کنن، دست یه پیر زن رو می گیرن و ... گلوم و چشمم یه جوریشون می شه.

خدایا نامه: خدایا نیکی مگه چیه؟ خیلی راحته، از همینا شروع کن تا اووووه خیی کارهای بزرگ دیگه. خدایا برامون موجبات نیکی رو فراهم کن، و توفیق انجامش رو هم. الهی الهی.